ชิปปิ้งญี่ปุ่นเจ้าไหนดี 4 ข้อที่ตรวจเองได้ก่อนโอนเงิน

1. ที่อยู่โกดังในญี่ปุ่น ชื่อผู้รับ และชื่อบัญชีที่รับเงิน

ขอที่อยู่โกดังในญี่ปุ่นเป็นตัวหนังสือ ทั้งภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษพร้อมรหัสไปรษณีย์ ข้อนี้ไม่ใช่การวัดใจ แต่เป็นของที่ต้องใช้จริง เพราะตอนสั่งของจากร้านญี่ปุ่น คนสั่งต้องพิมพ์ที่อยู่นั้นลงในช่องผู้รับเอง เจ้าที่ให้ที่อยู่ไม่ได้จนกว่าจะโอนมัดจำ คือเจ้าที่ยังไม่มีอะไรให้ตรวจเลย ได้มาแล้ววางลงใน Google Maps สักครั้ง ย่านโรงงานหรืออาคารพาณิชย์ชานเมืองคือเรื่องปกติ แต่ถ้าหมุดไปลงคอนโด ร้านสะดวกซื้อ หรือหาไม่เจอเลย ให้ถามกลับก่อน

ที่อยู่ต้องมาคู่กับชื่อผู้รับหรือรหัสเฉพาะของแต่ละคน เพราะโกดังรับกล่องวันละหลายร้อยใบ สิ่งที่บอกว่ากล่องไหนเป็นของใครคือชื่อบรรทัดนั้น ถ้าได้มาแต่ที่อยู่เปล่า ๆ แปลว่าเขายังไม่มีวิธีจับคู่กล่องกับลูกค้า

ฝั่งบริษัท ถามชื่อนิติบุคคลกับเลขทะเบียน 13 หลัก เอาไปค้นในเว็บกรมพัฒนาธุรกิจการค้า (DBD) ว่ามีตัวตนจริง และชื่อบัญชีที่ให้โอนตรงกับชื่อที่จดทะเบียนไหม ข้อนี้มีน้ำหนักกว่าจำนวนผู้ติดตามในเพจ เพราะวันที่มีเรื่อง จะตามได้ถึงนิติบุคคล ไม่ใช่แค่ชื่อบัญชีไลน์

ถ้าซื้อของเองอยู่แล้ว ต้องการแค่คนรับของกับส่งกลับไทย สองอย่างนี้คือเกือบทั้งหมดที่ต้องใช้ ขั้นตอนอยู่ในคู่มือฝากส่งของกลับไทย

2. ราคาค่าบริการจัดส่ง ต้องชัดเจน ไม่หมกเม็ด

เรทที่ประกาศเป็นตารางบนหน้าเว็บ อ่านได้โดยไม่ต้องแอดไลน์ก่อน ตัวเลขที่ประกาศไว้ที่เดียวใช้กับทุกคนเท่ากัน ส่วนตัวเลขที่บอกกันในแชท เปลี่ยนได้ทุกครั้งที่ถาม

ดูด้วยว่าตารางนั้นมีให้เลือกกี่ทาง เจ้าที่ส่งได้ทั้งทางเรือและทางเครื่องบินแปลว่าเลือกตามของได้ ของหนักไม่รีบไปทางเรือ ของด่วนหรือของบอบบางไปทางเครื่องบิน ส่วนเจ้าที่มีทางเดียว พอของไม่เข้าเงื่อนไขทางนั้นก็ไม่มีทางเลือกอื่น และแต่ละทางต้องบอกด้วยว่าใช้เวลากี่วัน

แต่ค่าขนส่งต่อกิโลเป็นแค่ก้อนเดียวในหลายก้อน ก่อนตัดสินใจให้ไล่ให้ครบ

• •อัตราแลกเปลี่ยนที่ใช้คิดค่าสินค้า และยึดเรทของวันไหน
• •ค่าบริการสั่งซื้อ คิดต่อรายการ หรือเป็นเปอร์เซ็นต์ของราคาสินค้า
• •ค่าขนส่งกลับไทย คิดตามน้ำหนักหรือขนาดกล่อง และขั้นต่ำกี่กิโล
• •ค่าส่งภายในญี่ปุ่นจากร้านไปโกดัง ก้อนที่ถูกลืมบ่อยที่สุด
• •ค่าส่งจากโกดังไทยถึงหน้าบ้าน และค่ารวมกล่องใหม่ถ้ามี

เจ้าที่บอกแค่กิโลละเท่านี้ แล้วก้อนที่เหลือไปโผล่ตอนของถึงไทย ไม่ได้ถูกกว่า แค่บอกทีหลัง ทั้งห้าก้อนควรอ่านจบได้ในหน้าเดียว อย่างวิธีคิดค่าสินค้า ค่าบริการต่อรายการ และค่าขนส่งตามน้ำหนักของเราอยู่ในหน้าค่าบริการ

3. รายการของที่ส่งไม่ได้ ต้องมีให้อ่านก่อนสมัคร

คนที่ส่งของอยู่ทุกวันรู้ว่าอะไรที่สายการบินกับสายเรือไม่ให้ผ่าน และเขียนรายการนั้นไว้ให้อ่านตั้งแต่ก่อนสมัคร ไม่ใช่รอมาบอกตอนของค้างอยู่ที่โกดัง คำตอบว่าส่งได้หมดจึงน่ากลัวกว่ารายการห้ามยาวสองหน้า

รายการห้ามมาจากสามทางปนกัน คือกฎหมายไทย กฎการขนส่งของสายการบินหรือสายเรือ และเงื่อนไขที่แต่ละบริษัทตั้งเอง ของลอกเลียนแบบติดข้อแรก แบตเตอรี่ลิเธียมติดข้อสอง ส่วนเหล้ากับสาเกหลายเจ้าประกาศไม่รับเอง ทั้งที่กฎหมายกำหนดให้ต้องขออนุญาต ไม่ใช่ห้ามขาด เจ้าที่รู้งานจริงจะบอกได้ว่าของที่ถามไปติดข้อไหน

ถามต่อว่าถ้าของไปถึงโกดังแล้วส่งไม่ได้ จะทิ้ง ตีกลับ หรือเก็บไว้ให้ไปรับที่ญี่ปุ่น และใครออกค่าใช้จ่าย เจ้าที่เจอเคสนี้มาแล้วตอบได้ทันที

รายการที่ควรหาเจอตั้งแต่ก่อนสั่ง หน้าตาแบบรายการสินค้าที่ส่งกลับไทยไม่ได้ คือระบุมาเป็นรายการ ไม่ใช่เขียนรวม ๆ ว่าสินค้าผิดกฎหมายทุกชนิด

4. สถานะพัสดุและเงื่อนไขตอนของหาย ต้องเช็กเองได้

สองเรื่องนี้มาจากรากเดียวกัน คือเขาบันทึกของเป็นรายกล่องไว้หรือเปล่า

ถามว่าหลังของถึงโกดังในญี่ปุ่นแล้ว เปิดดูเองได้ไหมว่ามีกี่กล่อง น้ำหนักเท่าไร ลงรอบไหน หรือต้องทักไปถามใหม่ทุกครั้ง ระบบที่ล็อกอินดูเองได้ไม่ได้แปลว่าดีกว่าเสมอไป แต่แปลว่าของถูกบันทึกเป็นรายกล่องจริง ซึ่งเป็นข้อมูลชุดเดียวกับที่ใช้ตอบตอนของหาย

เรื่องของหายหรือของแตก ให้ดูว่าเขียนไว้ให้อ่านก่อนหรือเปล่า สิ่งที่ควรมีคือเพดานความรับผิดชอบเป็นตัวเลข ต่อกล่องหรือต่อเลขพัสดุ การแยกระหว่างของที่เสียหายมาก่อนถึงโกดังกับของที่หายหลังเข้าโกดัง และวิธีเคลม ส่วนคำว่ารับผิดชอบเต็มจำนวนที่พูดในแชทแต่ไม่ได้เขียนไว้ที่ไหน มีค่าเท่ากับไม่มี

คำถามที่พบบ่อย